„Po pierwsze. Nie musimy pracować 8 godzin dziennie. To dawno zostało wyliczone, że nie będzie to koniecznie, a skoro to się nadal dzieje, to znaczy, że w czyimś interesie jest, żebyśmy tyle pracowali, bo wtedy nie mamy czasu zająć się innymi rzeczami, na przykład zaangażowaniem społecznym”.

Ciekawie było słuchać, jak to, co wydawało nam się ogromnym wysiłkiem i niemal modelową formą zaangażowania, było poddawane samokrytyce i marginalizacji.

Fotografie tworzą przestrzeń, w której odbywa się spektakl. Powstały w czasie wywiadów przeprowadzonych w ramach procesu.