CORA. Z rąk do rąk → społeczna pracownia scenograficzna z grupą texpol

Zakłady Przemysłu Odzieżowego „Cora” działały od 1949 roku na granicy Grochowa i Kamionka. Był to jeden z najważniejszych w powojennej Polsce ośrodków produkcji odzieży, która trafiała zarówno do polskich, jak i zagranicznych sklepów. Zakład wyróżniał się wysoką jakością produkcji, a współpracowały z nim ważne projektantki, między innymi Jadwiga Grabowska, Grażyna Hase i Barbara Hoff.

Jednak „Cora” była przede wszystkim miejscem pracy kilku tysięcy osób, w większości kobiet. Po likwidacji przedsiębiorstwa budynek został w 2006 roku zburzony. Właśnie wtedy zaczęło zanikać materialne dziedzictwo zakładu, a także ślady pracy i historie osób, które przez lata go współtworzyły. 

To właśnie opowieści pracownic staną się punktem wyjścia do wspólnej refleksji nad niewidzialną pracą oraz tym, co jest pomijane w dominujących narracjach. Zapraszamy do udziału w społecznej pracowni scenograficznej, którą poprowadzą Julia Bujak, Julita Goździk i Maria Pietras z grupy texpol badającej materialność tekstyliów oraz ich znaczenie w sztuce współczesnej.

Społeczna pracownia scenograficzna będzie składać się z dwóch elementów — poznawania historii społecznej Zakładów Przemysłu Odzieżowego „Cora” i twórczej pracy z tekstyliami. Historia mówiona stanie się inspiracją do czegoś materialnego. Skupimy się na potencjale odzyskiwania materiałów, poszukiwaniu historii zapisanych w tkaninach, a także szerszym rozumieniu tekstyliów jako pola napięć i zależności kulturowych. Efekty współpracy staną się częścią scenografii spektaklu, którego premiera odbędzie się w grudniu tego roku w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski. Kliknij, by dowiedzieć się więcej o spektaklu →

Zapraszamy osoby, które:

• Chcą poznać historie osób, które pracowały w Zakładach Przemysłu Odzieżowego „Cora”, oraz tworzone tam projekty.
• Mają doświadczenie w pracy artystycznej, rzemieślniczej lub projektowej, albo chcą rozwinąć swoje umiejętności twórcze i manualne współtworząc elementy scenografii.
• Udziałem w społecznej pracowni scenograficznej chcą włączyć się w pracę nad spektaklem inspirowanym historiami pracownic i pracowników „Cory”.
• Lubią poznawać nowe osoby i stawać się częścią lokalnej społeczności. Dom Sztuki od 2021 roku działa w stuletnim domu na warszawskim Grochowie. Właśnie w tym miejscu i otaczającym ogrodzie będziemy się spotykać.

Kliknij i przeczytaj rekomendacje od osób, które brały udział w działaniach Domu Sztuki

„To piękne miejsce, w którym naprawdę wszystkie osoby są mile widziane! Biorąc udział w projekcie czułam, że w pełni jestem jego częścią i że robimy razem coś super! Mam nadzieję, że Dom Sztuki będzie stał tak długo, jak długo stać będzie Warszawa”.

🗓️ 17 stycznia 2026

Gaba Duthel
Wokalistka i aktorka 
Uczestniczka procesu artystyczno-społecznego „Głosy Grochowa”

„Dom Sztuki jest szczególnym punktem w topografii warszawskiego Grochowa.

Tworzy go grupa twórczych osób, które nieustannie rozwijają nowe pomysły na budowanie teraźniejszości i upamiętnianie przeszłości dzielnicy. Zajmują się edukacją, archiwistyką, eksperymentem artystycznym, miejskim ogrodnictwem i wieloma innymi sposobami na animowanie lokalnej społeczności. Lubię współtworzyć grupę, która jest otwarta i włączająca, a do tego stale ewaluuje swoje działania”.

🗓️ 14 grudnia 2025

Anna Roszman
Zaangażowana w ogród spółdzielczy i powołanie Grochowskiego Archiwum Społecznego

„Podczas współpracy ze wspaniałymi osobami z Domu Sztuki została przywrócona moja wiara w sprawczość lokalną. 

Biorąc udział w projekcie «Głosy Grochowa» i występując w ramach «Domówki w Domu Sztuki» zrozumiałam, że realna zmiana i sensowne działania kulturalne najskuteczniej rodzą się oddolnie — z potrzeby wspólnoty, serca, a nie z odgórnych strategii. Moim zdaniem nie jest to kolejna napuszona inicjatywa oparta na deklaracjach i formalnych programach, lecz miejsce autentycznie zakorzenione w codziennym doświadczeniu i skupione na działaniu blisko ludzi. Tworzą je osoby, które uważnie słuchają, obserwują i reagują na realne potrzeby. Tworzą przestrzeń, w której każdy i każda może poczuć się współtwórcą i współtwórczynią, a nie tylko odbiorcą i odbiorczynią wydarzeń”.

🗓️ 14 grudnia 2025

Pola Trąbińska
Instrumentalistka i wokalistka
Uczestniczka procesu artystyczno-społecznego „Głosy Grochowa”

„Dom Sztuki jest jak dom sąsiadów, o jakim przez lata marzyłam.

Mówi się, że zanikają więzi sąsiedzkie, bo wszyscy są obcy i anonimowi, no i stale gdzieś pędzą. Myślę, że odczuwa się to szczególnie wtedy, gdy jest się w nowym mieście. Przychodząc na wydarzenia Domu Sztuki, czułam się, jakbym odwiedzała wymarzonych sąsiadów, u których zawsze jest coś ciekawego. Szczególnie latem to było wspaniałe, gdy można było uczestniczyć w spotkaniach plenerowych w pięknym ogrodzie. To właściwie mój wymarzony dom kultury. Taki, w którym nie czuję się nieswojo, który jest bez „zadęcia” i czuć, że żyje w rytmie swojej społeczności. To miejsce, gdzie można aż się zarażać inspiracją i mieć wkład w lokalne otoczenie. Dom Sztuki jest inspirującą, jedyną w swoim rodzaju inicjatywą”.

🗓️ 12 grudnia 2025

Magdalena Wrońska
Polityczka społeczna

Uczestniczka procesu artystyczno-społecznego w ramach KIBBUTZ i bohaterka filmu „Pamiętać przyszłość”

„W warsztatach najbardziej podobało mi się wspólne zdobywanie wiedzy i dodanie cennego kontekstu historycznego do mojego postrzegania Warszawy”.

🗓️ 12 grudnia 2025

Agata Czarnocka
Specjalistka ds. operacji
Uczestniczka procesu artystyczno-społecznego w ramach KIBBUTZ

Program i daty

Chcemy stworzyć kameralną grupę, która wspólnie przejdzie cały proces projektowania scenografii — od zapoznania się z kontekstem Zakładów Przemysłu Odzieżowego „Cora” i historiami pracownic, przez namysł nad koncepcją i opracowaniem sposobów działania po grupową pracę twórczą. Zależy nam na osobach, które będą mogły uczestniczyć w większości spotkań odbywających się w soboty. Spośród wszystkich zgłoszeń wybierzemy 10 osób o różnorodnym doświadczeniu artystycznym i technicznym. Udział jest bezpłatny. 

• 10 października, sobota, 10:00–16:00
• 17 października, sobota, 10:00–16:00
• 31 października, sobota, 10:00–16:00
• 14 listopada, sobota, 10:00–16:00

Prowadzące osoby

Społeczną pracownię scenograficzną poprowadzą artystki z grupy texpol, które pracują z tkaniną i jej materialnością posługując się różnymi technikami i podejściami. Wyplatanie, szycie, prucie, prasowanie, sprejowanie, filcowanie, tkanie czy tapicerowanie stają się dla nich narzędziami eksperymentu. W ten sposób testują granice medium oraz eksplorują historie osobiste i cielesne, a także polityczne i uniwersalne. Poprzez przesuwanie pierwotnego przeznaczenia tekstyliów badają ich zdolność do tworzenia znaczeń — prześcieradła stają się płótnami, a włókna budują przestrzenne instalacje. 

Julia Bujak — artystka wizualna, projektantka i badaczka. W działaniach podejmuje kwestie systemowej przemocy, tożsamości narodowej i sposobów budowania poczucia przynależności i bezpieczeństwa. Praca z tkaniną jest dla niej sposobem badania procesów społecznych zachodzących we współczesnej Polsce. Stara się zrozumieć różne przejawy przemocy, zastanawiać jak ją uzasadniamy i jak na nią reagujemy, gdy dotyczy naszej codzienności. W swojej praktyce poszukuje osobistych form zaangażowania społeczno-politycznego zakorzenionych w trosce, rozmowie i poczuciu odpowiedzialności. Studiowała w Kolegium Międzydziedzinowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych i Społecznych oraz Wydziale „Artes Liberales” Uniwersytetu Warszawskiego, a w 2023 roku ukończyła School of Form Uniwersytetu SWPS. Obecnie kontynuuje naukę na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.

Julita Goździk — artystka tekstylna, scenografka i kostiumografka. W swojej praktyce artystycznej koncentruje się na pracy z tkaninami z drugiego obiegu oraz traktowaniu procesu twórczego jako pola odzyskiwania wewnętrznej spójności i osadzenia w świecie. Tkanina interesuje ją jako nośnik opowieści, pamięci, tożsamości i wiary, szczególnie w przykładach tkanin obrzędowych i rytualnych. Najczęściej pracuje w technice kolażu tekstylnego, haftu ręcznego, obiektu i rysunku poruszając tematy introspekcji i tęsknoty za duchowością. Studiowała na Wydziale Scenografii na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Jako scenografka współpracowała między innymi z TR Warszawa, Teatrem Komuna Warszawa, Teatrem Starym w Krakowie, festiwalem Unsound czy Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.

Maria Pietras — artystka multidyscyplinarna pracującą na styku tkaniny, malarstwa i rzeźby. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W swojej praktyce wykorzystuje znalezione i odziedziczone przedmioty jako nośniki pamięci, tożsamości i emocjonalnych relacji z miejscami. Interesuje ją to, co codzienne i pozornie nieistotne — poprzez powtórzenia, nadmiar i obsesyjność form wydobywa z tych materiałów surrealistyczny potencjał. Wątki osobiste, takie jak wychowanie w ortodoksyjnej tradycji katolickiej czy doświadczenie kobiety z ADHD, splatają się w jej twórczości z krytyczną refleksją nad normami kulturowymi i społecznymi. Jej prace były prezentowane na wystawie indywidualnej „Widzę, widzę, widzę, biegnę” w Galerii Turnus w Warszawie (2023), wystawie grupy Texpol „snucie” w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie (2024–2025) czy „Przytulenie schorowanego domu” w Galerii Łęctwo w Poznaniu (2024). Podczas Warsaw Gallery Weekend 2024 uczestniczyła również w wystawie „Near Dark 2” w Galerii Łęctwo, wyróżnionej drugą nagrodą specjalną Fundacji ING. W marcu 2025 roku została uznana za „Artystkę Extra” w magazynie Wysokie Obcasy Extra.