
W 2026 roku społeczny dom kultury będzie zapraszał na premierę albumu muzycznego inspirowanego Warszawą, wystawę poświęconą walce o tor kolarski Nowe Dynasy, a także premierę spektaklu dokumentalnego o społeczności Zakładów Przemysłu Odzieżowego „Cora”. Odbędą się spotkania związane z miastem i dźwiękiem, warsztaty haftowania, a także stale rozwijane będzie Grochowskie Archiwum Społeczne i ogród spółdzielczy.

Realizowany od kwietnia do czerwca program tworzą warsztaty poprowadzone przez artystów i artystki dźwiękowe Izabelę Dłużyk, Edkę Jarząb i Pawła Kulczyńskiego, wykłady badaczek Marty Michalskiej i Justyny Stasiowskiej oraz spacery prowadzone przez fotografa Adama Durjasza i historyczkę Annę Wrońską (Centrum Architektury).

W Noc Muzeów (16 maja 2026) zaprosimy na wystawę fotografii, cyklografik i sitodruku. Przy współpracy Domu Sztuki, galerii gTOR oraz inicjatywy Nowe Dynasy będziemy opowiadać o historii 333-metrowej, betonowej wstęgi toru kolarskiego Orzeł oraz modernistycznej hali sportowej. Szczególnie skupimy się na wieloletnim budowaniu społeczności walczącej o to miejsce.

„Chcę zaprosić do zastanowienia się nad tym, co dla każdej i każdego z nas oznacza szczęście. Tkanina, nici, igły, którymi się będziemy posługiwać, będą narzędziami do zapisu pojawiających się refleksji. Jestem bardzo ciekawa, jaką formę ostatecznie przyjmą w ramach tego procesu” — zapowiada Ewa Cieniak.

Działalność Dom Sztuki zainicjowaliśmy niewielkimi, lokalnymi i całkowicie nieformalnymi działaniami w 2021 roku. Od 2023 roku już jako fundacja realizujemy coraz bardziej rozbudowane, także nagradzane projekty kulturalne i społeczne. Wszystko zaczęło się od ogrodu spółdzielczego, czyli kilku grządek założonych przy jednym z grochowskich, stuletnich domów.

Procesy artystyczno-społeczne prowadzimy w Domu Sztuki już od kilku lat. Tym razem optykę przesuwamy na wątki związane z miastem, urbanistyką i architekturą, antropopresją, klimatem i przyrodą. Za narzędzia pracy przyjmujemy nagrywanie, komponowanie i wszystko, co czerpie z muzyki, dźwięku i ciszy, szumów, szeptów i szmerów.

Tematem będzie historia pracy, relacji i destrukcji zakładów przemysłu odzieżowego, które działały na granicy Grochowa i Kamionka. To nasze kolejne teatralne działanie — po zeszłorocznym spektaklu „Gesty oporu” (2025) i wcześniejszych terenowych, performatywnych działaniach w ramach „KIBBUTZ” (2023–2024).

Po raz pierwszy, po trzech latach formalnego działania, wiemy, co będziemy robić przez kolejne trzy lata — w 2026, 2027 oraz 2027 roku.

Przez ten czas wpisaliśmy się już w lokalny kontekst i trochę namieszaliśmy. Niezależnie od skali stale interesuje nas podejmowanie lokalnych wątków, które pozostają nieopisane i nieopowiedziane.

„Po pierwsze. Nie musimy pracować 8 godzin dziennie. To dawno zostało wyliczone, że nie będzie to koniecznie, a skoro to się nadal dzieje, to znaczy, że w czyimś interesie jest, żebyśmy tyle pracowali, bo wtedy nie mamy czasu zająć się innymi rzeczami, na przykład zaangażowaniem społecznym”.

Ciekawie było słuchać, jak to, co wydawało nam się ogromnym wysiłkiem i niemal modelową formą zaangażowania, było poddawane samokrytyce i marginalizacji.

Fotografie tworzą przestrzeń, w której odbywa się spektakl. Powstały w czasie wywiadów przeprowadzonych w ramach procesu.