Znamy osoby, które wezmą udział w społecznej pracowni scenograficznej z grupą texpol

^{Spotkanie z okazji ostatniego dnia pracy Barbary Ziółkowskiej w Zakładach Przemysłu Odzieżowego „Cora”, fot. nieznana, Warszawa 1994, Grochowskie Archiwum Społeczne.}

Znamy osoby, które wezmą udział w społecznej pracowni scenograficznej z grupą texpol. Otrzymaliśmy rekordowe 67 zgłoszeń. Ogromnie, ogromnie dziękujemy za każde z nich!

Ze zgłoszeniami zapoznawały się współprowadzące pracownię Julia Bujak i Julita Goździk, reprezentantka strony społecznej Łucja Buczyńska oraz reprezentant Domu Sztuki Dorian W. Widawski.

W „CORA. Z rąk do rąk” wezmą udział:

Rin Anishchanka
Ania Gądek
Iza Koczanowska
Nina Merk
Patryk Morawski
Lena Pelczar
Basia Poniatowska
Basia Rączka
Maria Strze
Kasia Wojtyś

Społeczna pracownia scenograficzna z grupą texpol „CORA. Z rąk do rąk” jest częścią pracy nad spektaklem inspirowanym historią społeczną Zakładów Przemysłu Odzieżowego „Cora”. Kliknij, by dowiedzieć się więcej →

Historie oddolne inspirują do materialnej pracy

Mamy poczucie, że udało się skonstruować grupę, która ma różne kompetencje, jest w różnych momentach tak życiowych, jak i artystycznych — i która spotka się w podobieństwie zainteresowania historią społeczną Zakładów Przemysłu Odzieżowego „Cora”.

To właśnie opowieści pracownic „Cory” są punktem wyjścia do wspólnej refleksji i twórczej pracy z tekstyliami. Wywiady, które przeprowadzamy od kilku miesięcy, staną się inspiracją do czegoś materialnego. Skupimy się na potencjale odzyskiwania materiałów, poszukiwaniu historii zapisanych w tkaninach, a także szerszym rozumieniu tekstyliów jako pola napięć i zależności kulturowych.

Efekty współpracy staną się częścią scenografii spektaklu, którego pokazy premierowe odbędą się 4, 5 i 6 grudnia w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski.

Prowadzące osoby

Społeczną pracownię scenograficzną poprowadzą artystki z grupy texpol, które pracują z tkaniną i jej materialnością posługując się różnymi technikami i podejściami. Wyplatanie, szycie, prucie, prasowanie, sprejowanie, filcowanie, tkanie czy tapicerowanie stają się dla nich narzędziami eksperymentu. W ten sposób testują granice medium oraz eksplorują historie osobiste i cielesne, a także polityczne i uniwersalne. Poprzez przesuwanie pierwotnego przeznaczenia tekstyliów badają ich zdolność do tworzenia znaczeń — prześcieradła stają się płótnami, a włókna budują przestrzenne instalacje.

Julia Bujak — artystka wizualna, projektantka i badaczka. W działaniach podejmuje kwestie systemowej przemocy, tożsamości narodowej i sposobów budowania poczucia przynależności i bezpieczeństwa. Praca z tkaniną jest dla niej sposobem badania procesów społecznych zachodzących we współczesnej Polsce. Stara się zrozumieć różne przejawy przemocy, zastanawiać jak ją uzasadniamy i jak na nią reagujemy, gdy dotyczy naszej codzienności. W swojej praktyce poszukuje osobistych form zaangażowania społeczno-politycznego zakorzenionych w trosce, rozmowie i poczuciu odpowiedzialności. Studiowała w Kolegium Międzydziedzinowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych i Społecznych oraz Wydziale „Artes Liberales” Uniwersytetu Warszawskiego, a w 2023 roku ukończyła School of Form Uniwersytetu SWPS. Obecnie kontynuuje naukę na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.

Julita Goździk — artystka tekstylna, scenografka i kostiumografka. W swojej praktyce artystycznej koncentruje się na pracy z tkaninami z drugiego obiegu oraz traktowaniu procesu twórczego jako pola odzyskiwania wewnętrznej spójności i osadzenia w świecie. Tkanina interesuje ją jako nośnik opowieści, pamięci, tożsamości i wiary, szczególnie w przykładach tkanin obrzędowych i rytualnych. Najczęściej pracuje w technice kolażu tekstylnego, haftu ręcznego, obiektu i rysunku poruszając tematy introspekcji i tęsknoty za duchowością. Studiowała na Wydziale Scenografii na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Jako scenografka współpracowała między innymi z TR Warszawa, Teatrem Komuna Warszawa, Teatrem Starym w Krakowie, festiwalem Unsound czy Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.

Maria Pietras — artystka multidyscyplinarna pracującą na styku tkaniny, malarstwa i rzeźby. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W swojej praktyce wykorzystuje znalezione i odziedziczone przedmioty jako nośniki pamięci, tożsamości i emocjonalnych relacji z miejscami. Interesuje ją to, co codzienne i pozornie nieistotne — poprzez powtórzenia, nadmiar i obsesyjność form wydobywa z tych materiałów surrealistyczny potencjał. Wątki osobiste, takie jak wychowanie w ortodoksyjnej tradycji katolickiej czy doświadczenie kobiety z ADHD, splatają się w jej twórczości z krytyczną refleksją nad normami kulturowymi i społecznymi. Jej prace były prezentowane na wystawie indywidualnej „Widzę, widzę, widzę, biegnę” w Galerii Turnus w Warszawie (2023), wystawie grupy Texpol „snucie” w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie (2024–2025) czy „Przytulenie schorowanego domu” w Galerii Łęctwo w Poznaniu (2024). Podczas Warsaw Gallery Weekend 2024 uczestniczyła również w wystawie „Near Dark 2” w Galerii Łęctwo, wyróżnionej drugą nagrodą specjalną Fundacji ING. W marcu 2025 roku została uznana za „Artystkę Extra” w magazynie Wysokie Obcasy Extra.

Zespół

Prowadzenie pracowni:
Julia Bujak, Julita Goździk, Maria Pietras

Projekt graficzny:
Sonia Górecka

Księgowość:
Karolina Litwińska

Produkcja i koordynacja:
Helena Łomnicka

Dziękujemy, że historiami związanymi z „Corą” podzieliły się:
Jolanta Kalopsidiotis, Aneta Kawka, Jadwiga Kozera, Małgorzata Miller, Zofia Węgrzynowicz, Aleksandra Wierzbicka, Monika Zygańska

Prowadzenie wywiadów:
Agata Koszulińska, Magda Marciniak, Marta Palińska, Dorian W. Widawski, Joanna Woś

Opracowanie wywiadów:
Łukasz Buchalski, Paulina Grabowska, Justyna Kiedrowska, Ewa Pietraszek, Anna Roszman, Alicja Świerzewska, Pola Trąbińska

Fotografie i materiały drukowane:
Aneta Kawka, Anna Maria Warchoł, Zofia Węgrzynowicz, Barbara Ziółkowska

Wszystkie fotografie i wywiady są dostępne w Grochowskim Archiwum Społecznym. Kliknij, by przejść →

Dom Sztuki
ul. Sztuki 17

♿️ Społeczna pracownia scenograficzna odbywa się w lokalu na półpiętrze. Daj znać, jakie są Twoje potrzeby związane z dostępnością → helena@domsztuki.org.

Dom Sztuki to społeczny dom kultury

🌼 Od 2021 roku działamy w stuletnim domu na warszawskim Grochowie. Prowadzimy ogród spółdzielczy, inicjujemy procesy artystyczne i rozwijamy Grochowskie Archiwum Społeczne.